Bir kesime göre ülkenin temel sorunu etnik ve dini kimlik sorunudur.
Talepler makul ölçüde yerine getirilmeli. Diğer kesime göre ise toplumun
dokusu parçalanıyor.

Devlet projesi denilen açılımın, terörist başının bu proje benim projem
beyanı ile önemi bir  darbe yedi. Bazı gazetecilerin ülkeyi yönetenlerin
bilgisi dahilinde yaptığı röportaj ve terör başının Kandilden verdiği
mesajlarla İmralı’dakinin verdiği mesajlar karar verilen bir düşüncenin
öncü yansımaları olarak yankı yaptı.

Türk kelimesini ağzına almamaya özen gösteren ve Türk kelimesine tepkisini
geçmişte vurgulayan devletin zirvesi ise açıkça iyi şeyler olacak deyimini
kullanıyor.

Fırsat denilen şeyin ne olduğu ortaya çıkmıştır. Bu ülkenin yüzde 87’sinin
Türk olduğunun farkında olmayanlar, Kürt, Ermeni konusu dışında başka bir
toplum görmüyor. Peki ama neden?

Etnik kimlikler mezhep kimlikleri dillendirilerek, toplumun ortak dokusu
parçalanıyor.  Siz  Avrupalı liderlerin ülkedeki kimlikleri sürekli dile
getirdiğini duydunuz mu okudunuz mu?

Açılımda açılım deniliyor. .

Peki her etnik ve dini unsur benzeri talep de bulunursa, hayır mı
denilecek?

Baksanıza Kürtçe TRT şeş de program yapılıyor Kırmança’nın Diyarbakır
ağzıyla . Peki Diyarbakılılar ve diğer bölge halkı anlıyor mu hayır. Ya ne
yaptılar bu kez Zazaca da yayın yaptılar o da bölgede dinlemedi,
anlaşılamadı. Şimdi ise Sorhanice yayın yapacaklar. Böylece sürüp gidecek.
Çünkü Kürtçe dil diye bir şey yok. Ağızlar, lehçeler var ve birbirini
anlayamayan topluluklar var.

100 yıldır Vatikan, Oslo, Paris, Telaviv, Erivan, Kürdoloji enstitüleri
uğramasına rağmen Kürtçe gramer oluşturamadılar.

Şimdi ise Türkiye’de yeni dil oluşturmaya çalışıyorlar.

Türkiye’nin başka konusu yok mu dersiniz? Var hem de ne sorunlar! Ancak
meclisteki ve meclis dışı akademisyen ve gazeteci tayfası ülkenin onca
sorununu bırakmış bu konuda ahkam kesip, iktidara yol gösteriyor gündemi
meşgul etmeye çabalıyorlar. Ne diyelim!

Bakın; A.B.D. nin Resmi Dili ne?
İspanyolca ABD’nin kuruluşundan beri bir gereklilikti. Güney İspanyolca
konuştuğu için okullarda, kamu hayatında, iş hayatında iki dil birlikte
kullanıldı: İngilizce, İspanyolca.

Güneyden alınan göçler de dahil edilince Amerika’nın yaklaşık 350 milyon
nüfusunun yaklaşık 1/3ünün (110 milyon) ana dili İspanyolca’dır.
ABD 2007’de  İngilizce Dil Birliği Kanunu’nu çıkardı.

Kanun Gerekçeleri:
- eğitim ve resmî yazışma masraflarından  tasarruf sağlama,
- ülkedeki azgelişmiş bölgelerin dil farkı nedeniyle geride kalmalarını
önleme,  (Birleşmiş Milletlerin resmi dil için kullandığı gerekçe budur,
buna atıf yapıyor)
- İngilizce’nin ABD’deki farklı etnik köken, kültür ve dilleri birleştiren
temel olgu” olduğu gerçeğinin kabul edilmesi.

Kanun’un bazı Maddeleri:
- Kamu ve özel tüm işyerlerinde İngilizce kullanılması,
- Vatandaşlık başvurularının Güvenlikten Sorumlu Bakanlığa verilen
“İngilizce bilme şartını yerine getirme” yetkisine göre işlem görmesi.

Şimdi ABD buna titizlikle yönelirken, Avrupa birliği projesine rağmen, her
Avrupa ülkesi kendi merkezli yayın ve eğitim ısrarında iken Türkiye’ye ne
oluyor?

Sahi Türkiye’yi kimler yönetiyor ? Bir kez daha sorgulayın olmaz mı? Ancak
şu dini değerler şablonunu bir tarafa bırakarak gerçeklere göre
değerlendirin olmaz mı?

Günün sözü: Geçmişte yaşayanın geleceği olmayacağı gibi geçmişini
bilmeyenin de geleceği belirsizdir.

Birçok kesim Medya nereye koşuyor sorusunu sorarken klasik olmayan yeni
bir alanı gündeme getirmiş oluyorlar.

Yazılı medya mı, dijital medya mı?

Herkesin gözü bu iki medya mecrasının üzerinde. Kimileri dijital medyanın,
internetin hızıyla birlikte geleneksel medyaya nal toplatacağından, kimisi
ise dijital medyanın prestijinin geleneksel medyaya yetişebilmesi için
daha uzun zamana ihtiyaç olduğunu ifade ediyor. En iyimser tez ise, her
iki medyanın da bir arada yaşayacağı ve birbirini besleyerek varlığını
sürdüreceği… Ama antitezler de var. Bazısı yazılı basın için kıyamet
tarihi de verebiliyor. 15 Nisan 2043 tarihi. Neye dayanarak veriliyor
bilinmiyor ama her konuda olduğu gibi bu konuda da takvim
belirlenebiliyor.

Oysa; haberin tüketicisi artık haberin kaynağını daha çok hissetmek
istiyor

Aslında yazılı basın ve dijital medya rekabeti iyi bir gelişme. Dijital
medya yazılı basını uzatıyor, çekiştiriyor, büyütüyor, daha fazla yere
götürüyor, konuşturuyor, dillendiriyor, koku veriyor. Eğer daha bu işin
başında bununla barışır ve bunu kabul edilirse vizyon çok açık.
Yapabileceklerin de, gazetecilik olarak ulaşılabileceklerin de,
söyleneceklerin de sınırı yok.

Bu bir dönem ve sancılı bir dönem olacak. Çünkü bu işin ekonomisi var.
Hayal edilen ve gerçekleştirildiği sürece aynı anda para kazandırmıyor.
Ama mutlaka buradan para kazanmaya başlayacağını düşünenler de
artmaktadır.

Gazetecilik olarak ortaya konulan önemli bir değer var. Bu değerin, sadece
internet sitelerinde her yerden haberleri toplayarak ve masa üstünde eğip
bükerek yayınlaması doğru mu? Dijital haberlerin verildiği mecralarda da,
mutlaka büyük haber ajansları gibi gerçekten haberin kaynağına giden,
güvenilir ve doğru bir şekilde veren, iyi analiz eden, iyi aktaran
gazetecilere ve haberlere ihtiyaç var. Okur bu mecraya dönecek ama sadece
güvenilir, sadece daha iyi ve daha dar kapsamlı yazılmış bir haber için 24
saat beklemek de istemiyor. Hatta anında bilmek istiyor.

Okur, haberi kimi zaman hap gibi, kimi zaman detayına inip bilmek, kimi
zaman duymak ya da görselini izlemek istiyor. Yani, haber tüketicisinin
fırsatlarıyla birlikte, istekleri de çok çeşitleniyor. Okuyucuya bu
verilmelidir. Bu verildikten sonra da ortada bir rekabet yok aslında.

Yazılı ve dijital medyanın belli bir hedef kitle profili yok. Olması da
mümkün değil. İnternete gençler giriyor yaklaşımı doğru değil. İnternete
gençler giriyor ama anneler babalar da giriyor. Dolayısıyla dijital medya
ve yazılı medya profillerini ayırmamak gerekir.

Teknolojinin farklılaşmasıyla, ilgi çekecek haberlerin de farklılaşacağı
bir gerçek. Konjoktürel olarak kimi zaman hareketli bir siyaset, kimi
zaman siyasetten bıkarak magazin, kimi zaman da spor haberlerinin
yükselişi olacak. Haberlerin yazım dilinde farklılıklar görülmektedir.
Haberin tüketicisi, haberin üzerinde artık daha az oynanmasını ve haber
kaynağına kendini daha yakın hissetmek istiyor. Daha samimi ve daha
birinci söz haberleri tercih ediyor.

Haberlerin yazım dilinde birinci tekil şahıs çok önem kazanıyor ve daha da
önem kazanacak. Çünkü haberi tüketen artık daha fazla şeffaflık ve haberi
yazanla yakınlık duymak istiyor. Artık mesajların da çok net verilmesi
gerek. Hedefi olmayan, çok üzerinde çalışılmış, ağırlaşmış haberler biraz
demode. Ne söylediğinin çok kesin anlaşıldığı akımlar medyada önem
kazanacak. Gençlerin iletişim dili de bu zaten. Hız, netlik, şeffaflık
dışındaki her şey medyada kendini tasfiye edecek.

Okur, internet üzerinden okuduğu haberlerde formaliteden uzaklaşmak
istiyor. “Haber hem güvenilir, sağlam olsun ama hem de formaliteyle 24
saat beklemek zorunda kalmayayım” diyor. İnternet mutlaka daha kravatsız,
ceketsiz bir mecra. Bu nedenle bazı gazeteler, haberleri kısaltmaya
başladı. Haberleri daha hap gibi, daha çeşitli kullanıyorlar. Ama okuyucu,
internetteki bir haberin içinde, isterse derine inilip yazılanı, isterse
de hap gibi verileni tercih ediyor. Yani aslında internette rekabet daha
zor. Hem derine iniliyor, hem hap gibi haberler veriliyor, görsel, ses
ekleniyor. 360 derecelik bir rekabet dünyası oluşuyor.

GünüN SözÜ: Her gün kendini yenileyen insan, hayal kırıklıkları yaşamaz.

Temel  sorun açık..Yıllardır  bazıları AB diyor. AB üyesi Yunanistan
iflasın eşiğinde.
Şimdi  çıkıp, nasıl diyeceksin.. . Bu iş  yanlışmış. Nasıl  diyeceksin?
İnsanın,  yanıldığını kendisine bile itiraf etmesi zordur.

Ancak varlıkları AB desteğine bağlı güruhun yanıldıkları nokta, AB değil.
Ya ne? Türkiye’yi  adam edecek bütün güzelliklerin, ancak ve sadece,
dışarıdan gelebileceğini  sanmaları..

Ülkeyi kalkındıracak demokrasi standartını yükseltecek, yabancılar
kurtarır zannediyorlar. Yanıldıkları  nokta bu.

Zihniyetlerinin  dedeleri de, İngiliz Muhipleri Cemiyeti’ydi. Amerikan
mandacılarıydı.

Türkiye illa bir tarafa yaslanma meraklısı çok ülke. Hatta,  başka
versiyonlarını da yaşadık, yakın geçmişte…

Bir kısmı  Sovyet’e  sarılmıştı. Batı değişim dönüşümlerle Gorbaçov ile
Sovyetleri dağıttı. Dağılan ülkeler hala yalpalıyor. Sosyalistler ayazda
kalakaldılar! Savruldular.

Şimdi de Asyacılar var. Rusya ile Çin’le ittifakta kurtuluşu görenler.

Oysa birçoğu eşitlik derken, Çin, en vahşi patrondan daha kapitalist
oldu…
Kimi  daha düne kadar Allah’a bile inanmazken, takke taktı kafasına.

Nereyi  tuttularsa, kurudu!Yabancıların becerebileceğine inandılar ve hala
da inanıyorlar….
Bakar  kör çünkü bunlar.  Görmüyorlar. Ama  dünya görüyor…Geçen
yüzyıldan bu yüzyıla ayakta geçmeyi başaran tek ideoloji; bağımsızlıkçı,
dengeli ölçülü, çok yönlü ilişkiye dayalı milli ideoloji..

Fransa ve Almanya’nın Türkiye’ye üyelik dışında AB ile başka bir düzlemde
ilişki önerdiği Ankara uzun ince yolda yorgunluk hissine kapılırken,
İngiliz yayın kuruluşu BBC internet sayfasında her hafta sonu düzenlediği
aktüalite testinde bir sorusunu Türkiye’nin AB üyeliği kapsamında formüle
etti.

Nüfus artış hızıyla ilgili soruda, İngiltere’nin 2060’ta 77 milyonluk
nüfusuyla AB’nin en kalabalık ülkesi olacağı bilgisi aktarılıyor. Ancak
soruda bu öngörünün Türkiye’nin bu tarihte dahi AB üyesi olmayacağı
varsayımına dayandığı vurgulanıyor. Sözü geçen tarihte nüfus açısından
İngiltere’yi 72 milyonla Fransa’nın izleyeceği belirtiliyor. BBC’nin
öngörüsü gerçekleşirse yani Türkiye 2060’ta bile AB üyesi olmazsa
Ankara’nın AB macerasının ömrü 100 yılı bulacak.

Genişleyen Avrupa Birliği’nin işleyişini kolaylaştırmayı amaçlayan AB’nin
yeni anayasası Lizbon Anlaşması yürürlüğe girdi. Ancak Türkiye’nin katılım
müzakerelerinin ilerleyişinde herhangi bir yenilik getirmeyen anayasa,
yeni üyelerin AB’ye katılımına imkan verdiği için genişleme politikasının
devamı açısından önem taşıyor.

Anlaşma yılda en az 4 kez toplanan AB zirvelerini yönetecek AB Konseyi
Başkanı’nın görev süresini 2,5 yılla ve AB dışişleri bakanları
toplantılarına başkanlık edecek AB Dışişleri ve Güvenlik Politikası Yüksek
Temsilcisinin (AB Dışişleri Bakanı) görev süresini 5 yılla sınırlanıyor.

AB’nin 19 Kasımdaki zirvede her iki koltuğa düşük profilli isimleri
ataması Lizbon Anlaşması’yla hedeflenen Brüksel’in güçlendirilmesi ve AB
entegrasyonunun hızlandırılması hedefleriyle çelişiyor.

Anlaşmayla karar alma sürecini kolaylaştırmak için getirilen ikili
çoğunluk sistemi olarak adlandırılan nitelikli oylama yöntemi, karar
alınabilmesi için ülke sayısı dikkate alındığında yüzde 55 ve ülke
nüfusları dikkate alındığında yüzde 65 destek bulunmasını gerekli kılıyor.
2014 yılına ertelenen ikili çoğunluk sisteminin uygulanmasından herhangi
bir oylamada herhangi bir üye ülkenin isteğiyle 31 Mart 2017 tarihine dek
vazgeçilebilecek.

İkili çoğunluk sisteminin geçerli olmayacağı dış politika, AB bütçesi ve
vergi gibi konularda karar alınabilmesi için üye ülkelerin oy birliği
gerekecek.

Türkiye; ne batı ne doğu ne güney ne kuzey ekseninde değil kendisi
olmalıdır. Türkiye merkez olarak hepsiyle stratejik çıkarları
doğrultusunda işbirliği içinde olmalıdır. Bir tarafın değil!

GünüN SözÜ: Rüyalar gerçekleşir ancak öncelikle uykudan uyanmak gerekir.

İstanbul Müdür Atamaları

İzmir Müdür Atamaları

Kocaeli Müdür Atamaları

Balıkesir Müdür Atamaları

Konya Müdür Atamaları

Adana Müdür Atamaları

Trabzon Müdür Atamaları

Yalova Müdür Atamaları

Denizli Müdürlük Atamaları